„Złośliwy Wolter nie mógł przecież oglądać zbyt dokładnie jej nóg, ponieważ występowała w krynolinie sięgającej aż do kostek nawet obnażonych rąk nie pokazywała na scenie. Zresztą taniec jej zbliżony był bardziej do pełnej wdzięku pantomimy aniżeli do późniejszych, pełnych temperamentu, popisów baletowych.
Mijały miesiące, potem lata, a uwielbiana Barberina nie mogła doczekać się tego, o co ją po przybyciu do Berlina posądzano; król czynił jej nadal awanse, komponował zmyślne sceny adoracyjne, płacił nawet jej długi, co u skąpego pruskiego władcy było prawie równoznaczne z miłością, ale ognistym kochankiem najprawdopodobniej nigdy nie został. Złośliwi plotkarze, których na europejskich dworach nie brakowało, mówili coraz częściej i coraz głośniej o fałszywych manewrach, prowadzonych przez Fryderyka II na polach Wenery.
W roku 1748 Barberina Campanini. chcąc widocznie poirytować królewskiego adoratora albo zwyczajnie pobudzić go do większej aktywności, postanawia odbyć podróż do Anglii. Fryderyk, o dziwo, nic zgłasza sprzeciwu. Z zadziwiającą obojętnością przygląda się jej przygotowaniom do wyjazdu. Po kilku miesiącach tancerka pospiesznie wraca, bo nie o nowe sukcesy artystyczne jej chodziło... Do lorda Stuarta Mackenzie nie było już powrotu!“(8)