„Uchwala dnia lt kwietnia wydała się sejmowi i znacznej chyba większości opinii publicznej całkowicie wystarczającym zabezpieczeniem Rzeczypospolitej przed skutkami interwencji z zewnątrz. Było to oczywiście groźnym złudzeniem, chociaż uchwały tej całkowicie lekceważyć nie można. Jej skutki materialne były nikłe, natomiast w dziedzinie propagandowej dała ona pewne efekty. Są ślady, . ten dowód polskiej determinacji obrony skłonił do pewnej refleksji Katarzynę II230. Nie wystarczyło to naturalnie do powstrzymania ej od decyzji rozpoczęcia działań wojennych; można jednakże sądzić, że dalsze posunięcia polskie, jeszcze bardziej przekonujące o determinacji stawiania zdecydowanego oporu, mogły były nastroić imperatorową przychylniej do przyszłych polskich propozycji pokojowych. Jak niżej przedstawimy, posunięć takich zabrakło właśnie w momentach decydujących.
Dnia 19 kwietnia noty z zawiadomieniem o uchwale „Gotowość do obrony pospolitej" wysłane zostały do kilku dworów zagranicznych z wyjaśnieniem, że chodzi tu o akt czysto obronny i że Polska „nie ma wobec nikogo żadnych wrogich zamysłów"231. Jeszcze wcześniej, bo już 17 kwietnia, marszałek Małachowski złożył wizytę Lucchesiniemu i powiadomił go oficjalnie, jako przedstawiciela dworu sojuszniczego, o akcie 16 kwietnia. Lucchesini przyjął notyfikację mile, ale ograniczył się do podziękowania osobistego za „tę oznakę wyróżnienia i względów dla mocarstwa sąsiedzkiego, przyjaznego i z Polską sprzymierzonego"232. Użycie określenia „amie et alliee de la Pologne" w innych warunkach mogłoby mieć pewne znaczenie, ale w kwietniu 1792 roku było już tylko grzecznościowym frazesem. Jest zastanawiające, że na takich właśnie wypowiedziach Stanisław August opierał swoje niepojęte złudzenia, jeszcze w kwietniu 1792 roku ufając, że w momencie wybuchu wojny Rzeczpospolita może liczyć na jakąś realną pomoc dworu berlińskiego.“(10)